Układy kompleksowo określają warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą.

Układy zbiorowe pracy są specyficznymi źródłami prawa. Nie występują w żadnej innej gałęzi prawa, tylko w prawie pracy. Stronami układów zbiorowych pracy są po stronie pracowników reprezentatywna zakładowa lub ponadzakładowa organizacja związkowa, a po stronie pracodawców pracodawca lub organizacja pracodawców.
Układ zawiera się dla wszystkich pracowników zatrudnionych przez pracodawców objętych jego postanowieniami. Strony układu mogą postanowić inaczej.
Układem mogą być objęte osoby świadczące pracę na innej podstawie niż stosunek pracy; układem mogą być również objęci emeryci i renciści.

Układu nie zawiera się dla:

• członków korpusu służby cywilnej,
• pracowników urzędów państwowych zatrudnionych na podstawie mianowania i powołania,
• pracowników samorządowych zatrudnionych na podstawie wyboru, mianowania i powołania w:

• urzędach marszałkowskich,
• starostwach powiatowych,
• urzędach gminy,
• biurach (ich odpowiednikach) związków jednostek samorządu terytorialnego,
• biurach (ich odpowiednikach) jednostek administracyjnych jednostek samorządu terytorialnego,

• sędziów i prokuratorów.

Zawarcie układów zbiorowych pracy powinno nastąpić w drodze rokowań, które przez obydwie strony powinny być prowadzone w dobrej wierze.

Układy zbiorowe pracy mogą zostać zawarte zarówno na czas określony, jak i na czas nieokreślony.

Każdy zawarty układ zbiorowy pracy podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez ministra właściwego dla prawa pracy, a w przypadku układów zakładowych do rejestru prowadzonego przez okręgowego inspektora pracy.

Podstawa prawna: Art. 239 Kodeksu pracy