Układ zbiorowy pracy określa warunki, jakim powinna odpowiadać treść stosunku pracy oraz wzajemne zobowiązania stron układu. Układ zbiorowy pracy składa się poniekąd z dwóch części: obowiązkowej i normatywnej.

Strony, określając wzajemne zobowiązania przy stosowaniu układu, mogą w szczególności ustalić:

• sposób publikacji układu i rozpowszechniania jego treści,
• tryb dokonywania okresowych ocen funkcjonowania układu,
• tryb wyjaśniania treści postanowień układu oraz rozstrzygania sporów między stronami w tym zakresie.

Są to przykłady obligatoryjnych elementów układu zbiorowego pracy.

Układ zbiorowy pracy jest źródłem prawa. Specyficzność układów zbiorowych pracy, jako źródeł prawa pracy dotyczy całości ich treści, czyli także postanowień obligacyjnych układu. Nie są to na pewno, jak wydaje się większości zobowiązania w rozumieniu cywilnoprawnym.

Określenie sposobu publikacji układu i rozpowszechniania jego treści, trybu dokonywania okresowych ocen funkcjonowania i wyjaśniania jego treści oraz rozstrzygania sporów o wykładnię, a także określenie obowiązków stron układu dotyczących przestrzegania postanowień układu nie są postanowieniami umownymi tworzącymi zobowiązania cywilnoprawne. Dzieje się tak, ponieważ nie są one postanowienia, na podstawie których mogą powstać roszczenia cywilnoprawne.

Istnienie tych obligacyjnych elementów układu zbiorowego pracy nie może powodować, że strony układu łączy zobowiązanie o charakterze cywilnoprawnym.

Układy zbiorowe pracy są zbudowane w następujący sposób:

• strona tytułowa i spis treści.
• wstęp i preambuła.
• działy, rozdziały.
• załączniki.

Podstawa prawna: Art.241 ¹ Kodeksu pracy