Każda ze stron jest obowiązana prowadzić rokowania w dobrej wierze i z poszanowaniem słusznych interesów drugiej strony. Oznacza to w szczególności:

• uwzględnianie postulatów organizacji związkowej uzasadnionych sytuacją ekonomiczną pracodawców,
• powstrzymywanie się od wysuwania postulatów, których realizacja w sposób oczywisty przekracza możliwości finansowe pracodawców,
• poszanowanie interesów pracowników nie objętych układem.

Strony układu mogą określić tryb rozstrzygania kwestii spornych związanych z przedmiotem rokowań lub innych spornych zagadnień, które mogą wyłonić się w trakcie tych rokowań. W takim przypadku nie mają zastosowania przepisy o rozwiązywaniu sporów zbiorowych, chyba że strony postanowią o ich stosowaniu w określonym zakresie.

Pracodawca oraz organizacje związkowe muszą przeprowadzać rokowania w zakresie zawarcia układu zbiorowego pracy w dobrej wierze. Co dokładnie oznacza ten termin? Dobra wiara to przestrzeganie zasad uczciwości i lojalności wobec drugiej strony negocjacji. Obie strony muszą nastawić się na wysłuchanie argumentów drugiej strony.

Strony negocjacji powinny dbać o interesy drugiej strony. Przejawiać się to powinno w uwzględnieniu żądań drugiej strony lub możliwości ich spełnienia.

W trakcie trwania negocjacji pracodawca i reprezentacja pracowników mogą określić tryb rozstrzygania kwestii spornych związanych z przedmiotem rokowań lub innych spornych zagadnień, które mogą wyłonić się w trakcie tych rokowań.

Pracodawca ma obowiązek udzielić przedstawicielom związków zawodowych prowadzącym rokowania informacji o swojej sytuacji ekonomicznej w zakresie objętym rokowaniami i niezbędnym do prowadzenia odpowiedzialnych rokowań. Obowiązek ten dotyczy w szczególności informacji objętych sprawozdawczością Głównego Urzędu Statystycznego.

Podstawa prawna: Art.241 ³ Kodeksu pracy